گاهی يک اجبار کوچک خيلی چيزها را يادآوری می کند... متعلق به خانه ای با سه اتاق بودن...رگهای کوچکی که پشت قلب افرادی گره خورده...تاريخ تولدت... صورت ریشوی کسی... علاقه ی زیادت به تاریکی ...فصل جفت گيریه گربه ها ...آن غريزه ی خاموش وکلی کتاب نخوانده.
به دعوت فرناز عزیز قرار شد پستی اندر احوالات مشاغل دوست داشتنی و دوست نداشتنی مان بنویسیم .. ما هم اندر احوالات خودمان و مشاغل یکجا نوشتیم
دلمان را هم خوش نمی کنیم به آن یک نفری که شاید از اینجا گذری کند و دست ما را به یک جاهایی بند کند
که از این یک نفر ها ، چند نفری به پستمان خورد و ندای توبه سر دادیم .
نقاشی مان از اول خوب بود ، دوست داشتیم گرافیست بشویم .. پدرمان گفت نوچ ! دکتر بشوی بهتر است !
ما هم دیدیم حالا که انتخابمان یکی ست بهتر است برای دل خودمان نقاشی کنیم و بیرون ریختن و دست کاریه ذهن آدم ها را به دل و روده شان ترجیح دادیم .
این بود که روانشناسی را انتخاب کردیم تا دکتر بشویم ( البته نشانه هایی هم در ما دیده می شد ، که بگذریم بهتر است ! )
از تدریس هم بدمان نمی آید .. گاهی چیزکی یاد می دهیم
قصد داریم به امید خدا در چند سال آینده راهی هم به آموزش و پرورش باز کنیم .. که توکلمان به خداست .
فروشندگی و منشی گری و مشاغلی از این دسته هم جزء بلک لیست ما می باشد و تمام .
شب ها آنقدر به هم شبیهند که آدم می تواند یکشنبه را با چهارشنبه اشتباه کند.
هیجان و ماجرا از زندگیه همه ی ما رانده شده
و در وسایل ارتباط جمعی اجتماع کرده
جنگ آنجاست .. ماجرا آنجا .. عشق آنجا .. و رنج نیز آنجا ـ در تصویر
در صوت و در حروف ریز و درشت ..
"تضاد های درونی " رو باید زود تر از این ها می خوندم..
دیوانگی ست ، قصه ی تقدیر و بخت نیست
از بام سرنگون شدن و گفتن که این قضاست
پروین اعتصامی
برای انسان
مغز پر و کیسه ی تهی بهتر از مغز تهی و کیسه ی پر است .
پ ن . بنازم دلـبری را که هم این دارد هم آن دارد !!
تو کتاب عالی امریکا اثر آندره زیگفرید نوشته که اروپا انسان ها رو به هدر می ده و در مورد اشیاء اقتصادی عمل می کنه . امریکا اشیاء رو حیف و میل می کنه ولی در مورد انسان ها رعایت صرفه جویی رو به عمل می یاره.
اینکه این حرفا تا چه حد صحت داره بماند ..
حالا در نظر بگیرین یه روستایی تو اروپا واسه دل خودش یه آهنگری راه انداخته و داره دنگ دنگ پتک می زنه.. یه ساعت دیگه هم بیاین اون هنوز داره می کوبه . ساکته و نگاه های معنی دار می کنه و دنگ دنگ .. . اگر یه امریکایی اونجا باشه حسابی مسخره ش می کنه .. چون اصلا اون یه دستگاه داره که می شه چیزای کج و کوله رو باهاش صاف کرد..
یه جورایی تکلیفمون با خودمون مشخص نیست .. یه وقتی از گاوآهن و ارابه می نالیم .. یه وقتی از در جا زدن تو زندگیه ماشینی وحشت می کنیم..
ولی همچینم بدک نیست که واسه دل خودت بشینی یه جا و چوب بتراشی یا ساعت ها پتک بکوبی . . .
غريبي مي كنم با نگاه مهربانت و آن كلّه ي طاس شده ات كه حتي انگشتانم مور مورشان مي شود لمسش كنند ..
ريشت را مي تراشي .. مي خندي و شكلك در مي آوري و مي گويي حسن كچل شده اي و از فردا كارم در آمده كه هر روز سيب بچينم تا بيرونِ در كه برشان داري و گولم بزني و از كنارم جوم نخوري ...
برايت كلاه كاغذي درست مي كنم و اسمت را مي گذارم وزير اعظم و آب هويج بعد از ظهرمان را با بستني و پودر پسته مي خوريم و اسمش را مي گذاريم غذاي اشراف
و تو به اندازه ي من كوچك مي شوي . . .
کنت دراکولای عزیزم..
نزدیکی به فاصله ای که از من داری و نگاه های دزدکیی که نکند
ببینم هنوز که هنوزه می پایی ام نیست ...
کنارم که باشی و نگاه هایت هم که دزدکی نباشد باز دوریم از هم ...
معادله ی ساده ایست
آمدن شکل رفتن می گیرد آن سوی تساوی
تو ی مجهول می ماند همیشه
و من به بی نهایت میل دارد ...
کاش می شد کم بود
کاش می شد آدم تکه ای از احساسش را نگه دارد جایی برای روز مبادا ...